ویل فورد
انزو فرناندز، ارلینگ هالاند و میکل میرینو همگی در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی درخشیدهاند.
مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی تقریباً به پایان رسیده است و با تنها چند بازی باقیمانده قبل از پلی‑آفهای ماه مارس، فهرست ده بازیکن برتر لیگ برتر را برای دورهای که برای برخی کشورها از سپتامبر ۲۰۲۳ آغاز شد، برای شما آماده کردهایم.
در اینجا میبینید چه تیمهایی پیشاکنون صعود کردهاند و در ادامه برنامهٔ آینده برای جمهوری ایرلند و سایر تیمهای امیدمند به پلی‑آف چیست.
و این هم یک XI لیگ برتر از بازیکنانی که هنوز در سطح ملی بازی نکردهاند.
10) دکلن ریس (آرسنال و انگلیس)
در اینجا به نوعی از حمایت برای یک بازیکن انگلیسی صحبت میکنیم و با این که هری کین، «یوزای» لیگ برتر، برای انتخاب در دسترس نیست، ما آن بازیکنی را انتخاب کردیم که لی دیکسون روز یکشنبه او را «بهترین ضربهزن کرنر در تمام جهان» توصیف کرده بود، بدون هیچ کنایه یا اشارهای به آلن پارترچ.
از چهار پاس گل ریس، تنها یکی از کرنرها به دست آمد، اما دو پاس دیگر از کراسها. اگرچه گمان میکنیم ادعای آقای دیکسون عمدتاً بر پایهٔ مسابقات تلویزیونی لیگ برتر و لیگ قهرمانان باشد، ولی او واقعاً یک توزیعکنندهٔ عالی از توپ است.
9) محمد صلاح (لیورپول و مصر)
یک دوبل در برابر جیبوتی در اکتبر، نقطهٔ مثبت و امیدوارکنندهای در میان مشکلات سطح باشگاهی برای صلاح بود؛ چرا که کاپیتان مصر جایگاه خود را در جام جهانی تضمین کرد و همچنین با ۲۰ گل بهعنوان برترین گلزن تاریخ مسابقات مقدماتی آفریقا شناخته شد.
نُه گل او در دوره ۲۰۲۶ تنها توسط محمد عامورا از الجزایر پیشی گرفته شد. آرن اسلات ممکن است با فرم کنونی، در طول فصل ۳۸ بازیای لیگ برتر نیز نُه گل از او بگیرد.
8) کودی گاکپو (لیورپول و هلند)
در این فصل، گاکپو با مجموع ۵ گل و پاس گل، بیشترین ترکیب را نسبت به هر بازیکن دیگری لیورپول دارد، اما همچنان توسط بیشتر افراد بهعنوان نقطه ضعف شناخته میشود؛ آنها ترجیح میدهند لوئیز دیاز بازگردد، اگرچه گاکپو سال گذشته با بازیکن کلمبیایی برای جایگاه اصلی رقابت مستقیم داشت. ما حدس میزنیم که اگر گاکپو در تابستان به بایرن مونیخ میرفت، هواداران لیورپول با همان حس انتظار به او نگاه میکردند.
او با چهار گل و چهار پاس گل برای هلند، پس از حضور در تمام مسابقات مقدماتی جام جهانی تحت سرپرستی رونالد کوئمان، آمار شغلی خود را به ۱۹ گل و ۱۰ پاس گل در ۴۶ بازی برای کشورش رسانده است. برای مقایسه، بوکایو ساکا در ۴۸ بازی برای انگلیس، ۱۴ گل و نه پاس گل دارد.
7) میکل دامسگارد (برینتفورد و دانمارک)
خوانندگانی که در شمال مرز این مطلب را میخوانند، امیدوارند جایگاه دامسگارد در این فهرست، پیشسفری از بدشانسی برای مسابقهٔ سهشنبه شب در همپدن پارک نباشد. یک توصیه برای استیو کلارک، اگر ممکن باشد: دامسگارد را متوقف کنید؛ دانمارک را متوقف کنید.
او در پنج بازی، سه گل و یک پاس گل به ثمر رسانده؛ عمدتاً از بالپرتوی چپ، اما توانایی بریدن به داخل و ترکیب با کریستین اریکسن در ناحیهای مرکزیتر، پشت راسموس هوگلند را دارد. او بهطرز عجیبی منظم و مرتب است و تأثیر افزایشیاش برای برینتفورد در سال گذشته سطحی از اعتماد به نفس به وجود آورده که اکنون بهوضوح در خدمت کشورش بیش از پیش نشان میدهد.
6) انزو فرناندز (چلسی و آرژانتین)
او برای آرژانتین بازی کرد و درخشید و همچنان بهعنوان ستارهای که نمیتوان او را حذف کرد شناخته میشود؛ حتی در دوران دشوارش در چلسی، فرناندز هنوز یک قطعهٔ کلیدی در تیم لئونل اسکارونی است، اگرچه او اکنون در استامفورد بریج به شرایط سختتری روبرو است.
قلهٔ او و آرژانتین در پیروزی ۴‑۱ بر سر برزیل در ماه مارس به وقوع پیوست؛ پس از آن رسانههای محلی از نمایش «تقریباً کامل» او تحسین کردند. بازیکن ۲۴‑ساله «حاکم» بازی بود و نزدیکترین هافبک به جولیان آلوارز بود، اغلب با پشت به دروازه، بازی را با زمانگیری توپ که تنها به نخبگان فنی اعطا میشود، پیوند میداد.
او یکی از دلایلی است که آرژانتین در رتبهبندی قدرت جام جهانی ما در صدر قرار دارد.
5) جرمی دوکو (منچستر سیتی و بلژیک)
دوکو در میان جمعی از مهاجمان منچستر سیتی که بهطور‑کافی‑خوب نبودند قرار میگرفت و حتی ممکن بود در انتهای صف پشت ساوینهو، اسکار بوب و عمر مارموس باشد؛ پیش از فصلی که بهبود چشمگیری نشان داد و ما هم به همان اندازه گناهکاریم که فکر میکردیم او هرگز پیشرفت نخواهد کرد. ما گمان میکردیم او بهسادهترین شکل یک وینگر «ضرب‑و‑دو» برای همیشه باقی بماند.
او در مصاحبهها بهعنوان یک فرد بسیار باهوش ظاهر میشود و همچون اسفنجی برای دریافت مشاوره است؛ پیش از این از تیری هنری برای گفتن به او چگونه بهبود تعداد گلها و پاسهایش تحسین میشد، نه تنها بر ضرورت افزایش تأکید میکرد. هم منچستر سیتی و هم بلژیک از توصیهٔ هنری برای حذف «لختلخت» در دریبلینگ و اجتناب از فکر «زمّامزدن» حریف برای ارسال کراس بهرهمند میشوند.
فقط لمین یامال (۷.۵) تعداد دریبلهای بیشتری در هر بازی نسبت به دوکو (۵.۶) به ثبت رسانده است، اما کلید حضور دوکو در این فهرست و وضعیت او بهعنوان وینگری که تقریباً کامل است، میانگین ۳.۱ پاس کلیدی در هر بازی است که در مسابقات مقدماتی اروپا چهاردهمین بیشترین تعداد را دارد.
4) مانوئل اوگارته (منچستر یونایتد و اروگوئه)
همانطور که هیچیک از ما نمیتواند باور کند اوگارته هرگز کیفیتی نشان داده که شایستهٔ انتقال به ۵۳ میلیون پوند به پاری‑سن ژرمین و سپس ۴۴ میلیون پوند به منچستر یونایتد باشد، با توجه به نمایشهای تقریباً خندهدار و کمدرخشانی که او در لیگ برتر از خود نشان داده است، تصور میکنیم ملیکاران اروگوئه نیز به همان اندازه در تعجبند که چرا بازیکنی که در میانهساز تیم خود عملکرد خوبی دارد، برای «شیطانسرخها» همانطور مسلط نیست.
هیچ بازیکنی تعداد تاگلهای بیشتری نسبت به ۳۳ تاگل اوگارته در مسابقات مقدماتی آمریکای جنوبی ندارد؛ موئیسی کایسدو با ۲۷ تاگل در مقام دوم قرار دارد که زمان بازی بیشتری داشته است، و هیچ بازیکنی بیش از ۲۹ قطع توپ اوگارته بهدست نیاورده است. شگفتانگیز.
باعث خوشحالی است که بدانیم، هرچند ضعف یک فلاسک در استاد اولد ترافت ممکن است بهنظر به بازیکن نسبت داده شود نه به باشگاه، اما در واقع همیشه مشکل را منچستر یونایتد دارد.
3) مارتین اودگار (آرسنال و نروژ)
در این تیم نروژ، چیزی شبیه به والی ۲۰۱۶ دیده میشود؛ آنها یک گلزن و سازندهٔ بازی برجسته دارند که از نظر جایگاه و تأثیر، مشابه گرت بِل و آرون رمزی هستند.
مانند والز، در این تیم نیز در جایهای دیگر استعدادهایی وجود دارد؛ آنها دارای آشی ویلیامز، بن دیویس و جو آلن بودند. نروژ نیز الکساندر سورلوت، ساندِر برگ و کریستوفر آجر را دارد. آنها سادهلوح نیستند و در هر صورت میبودند یک شرط خارجی برای صعود، اما کسانی که میپرسند آیا این تیم میتواند بدون ارلینگ هالند در مسابقهٔ اصلی خود نشانهای برجسته بگذارد، باید همان شکوباری را در مورد نروژ بدون اودگار داشته باشند.
هفت پاس گل او در تنها پنج بازی، بیشترین در تمام اروپا بود و هیچکس بیش از پنج موقعیت ایجادشده در هر بازی او نداشت.
2) میکل میرینو (آرسنال و اسپانیا)
او در تمام پنج بازی اسپانیا شروع کرد و هر دقیقه از چهار بازی اول را بازی کرد، شش گل به ثمر رساند؛ از جمله یک هاتتریک در پیروزی ۶‑۰ خارج از خانه در برابر ترکیهٔ مقام دوم.
پس از دو گل و یک پاس گل در برابر بلغارستان در اکتبر، سرمربی اسپانیا لویس دِ لا فوینت میرینو را «یک بازیکن فوقالعادهٔ کامل با سازگاری عالی» تحسین کرد. این چندکارهگری شاید برای او در آرسنال هزینهبر باشد — چرا که او تنها در چهار بازی لیگ برتر شروع کرده است — زیرا او نه یک بازیکن تخصصی خاص است و نه دیگری؛ در همهچیز بسیار خوب ولی بر هیچکدام برتر نیست؛ اما برای تیم ملی اسپانیا غیرقابل حذف شده و هماکنون همیشه در ترکیب تیم جا میگیرد و چه بهعنوان شماره ۸ و چه بهعنوان شماره ۱۰ درخشان میشود.
1) ارلینگ هالاند (منچستر سیتی و نروژ)
او تا کنون ۵۵ گل غیرمعمول در ۴۸ بازی برای کشورش به ثمر رسانده و این رقم پیشتازی او را بهعنوان برترین گلزن تاریخ نروژ در مسابقات مقدماتی بهصورتی چشمگیر گسترش داده است؛ دومین نفر، یورگن ژووه، ۳۳ گل دارد.
هالاند در این دورهٔ جام جهانی بهتنهایی در فهرست ۲۰ام قرار میگیرد؛ او ۱۶ گل در هشت بازی دارد، که فقط یک گل کمتر از مورٹن گامست پدرسون در ۸۲ ظاهر است.
او دو برابر گل سایر بازیکنان در مسابقات مقدماتی اروپا کسب کرد — هری کین، مارکو آرنوتویچ و ممفیس دفای هرکدام هشت گل زدند — و در میان همه قارهها، بهعنوان برترین گلزن دورهٔ مقدماتی شناخته میشود، حتی در کشوری که تیمها دو برابر بازی برگزار میکنند.
«ما تاکنون کسی را نداشتهایم که بهمانند ارلینگ، سوپراستار واضحی باشد»، گفت روزنامهنگار نروژی لارس سیورتسن. «فکر میکنم دلایلی وجود دارد که نشان دهد او برترین بازیکن تاریخ ماست.»
خواندن ادامه: آمارهای عجیب و غریب ارلینگ هالاند هنگام نزدیک شدن به صد گل لیگ برتر