خانواده‌های پارکلند نگرانی‌های خود را درباره طرح پهپاد مسلح مدارس بروارد ابراز می‌کنند

پهپادها با گلوله‌های فلفل‌پاشی کم‌خطر و سایر وسایل مسلح‌اند.

عکسی از یک پهپاد در حال پرواز داخل کلاس.
عکس توسط Campus Guardian Angel/YouTube

در ۱۷ نوامبر، ادارهٔ آموزش فلوریدا اعلام کرد که سه ناحیهٔ مدرسه‌ای، از جمله مدارس عمومی شهرستان بروارد، به ابتکار جدیدی در سطح ایالت می‌پیوندند که هدف آن بازدارندگی از تیراندازان فعال احتمالی در مدارس K‑12 است.

این برنامه که در تگزاس توسعه یافت و با نام Campus Guardian Angel شناخته می‌شود، از پهپادهای مسلح به گلوله‌های فلفل‌پاشی کم‌خطر، صدای انفجار (فلش‌بنگ) و سیرن‌ها برای «منحرف کردن» تیراندازان فعال در هنگام یک تیراندازی جمعی احتمالی استفاده می‌کند. پهپادها به‌صورت ریموت پرواز می‌کنند و توسط تیمی از «خلبانان برتر انسانی» از یک مرکز عملیات در تگزاس کنترل می‌شوند.

نحوهٔ کار: پهپادها از پیش در «پدهای شارژ» موجود در مدارس مستقر هستند و پس از فعال شدن دکمه اضطراری، در کم‌ترین زمان ممکن، حدود ۱۵ ثانیه، برای مقابله با تیرانداز احتمالی به‌کار گرفته می‌شوند. این پهپادها از یک فرآیند تشدید نیرویی استفاده می‌کنند و می‌توانند با سرعتی تا ۶۰ مایل بر ساعت به تیرانداز موردنظر برخورد کنند (جانیست مارستون، مدیرعامل، این سرعت را معادل ضربه‌ای از چکش بیسبال می‌داند).

«در نهایت هدف نجات جان کودکان است»، مارستون در یک نمایش در دانشگاه فلو ریدا آتلانتیک در ژوئن گفت. «هدف ما این است که در پنج ثانیه واکنش نشان دهیم، در پانزده ثانیه به سمت تیرانداز برسیم و در شصت ثانیه او را خنثی یا ناتوان کنیم.»

با این حال، در حالی که مقامات ایالتی این برنامه را به‌عنوان یک «راه‌حل» تبلیغ می‌کنند، این طرح برای همه اطمینان‌بخش نیست — به‌ویژه برای برخی از کسانی که بیش‌ترین تأثیر را از خشونت سلاحی در مدارس بروارد دریافت کرده‌اند.

جکی کورین در سن ۱۷ سالگی پس از تیراندازی در دبیرستان مارجوری استونمن داگلاس در روز ولنتاین ۲۰۱۸، که در آن یک سلاحدار ۱۷ نفر را (۱۴ دانش‌آموز و ۳ کارمند) کشت، جان سالم به در برد. بعدها او به‌همراه دیگران جنبش March for Our Lives را پایه‌گذاری کرد؛ سازمانی ملی که به پیشبرد قوانین ایمنی سلاح و فعالیت‌های حمایتی می‌پردازد.

کورین که اکنون ۲۵ سال دارد، بر این باور است که برنامهٔ Campus Guardian Angel به ریشهٔ مشکل خشونت سلاحی نرسیده است.

«هر جوانی شایستهٔ احساس امنیت در مدرسهٔ خود است — نه به این دلیل که پس از گشتماندن آتش توسط تیرانداز، یک پهپاد به هوا برود، بلکه به این دلیل که قانون‌گذاران تصمیم بگیرند از پیش این خشونت را پیشگیری کنند»، کورین به New Times می‌گوید. «این برنامهٔ جدید پهپاد ممکن است …»

کورین اشاره می‌کند که در حالی که برنامهٔ Campus Guardian Angel به‌کار گرفته می‌شود، جمهوری‌خواهان مجلس فلوریدا قانون HB 133 را پیش می‌برند که حداقل سن خرید تفنگ‌ها را از ۲۱ به ۱۸ سال کاهش می‌دهد و خرید سلاح برای نوجوانان را آسان‌تر می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ایالت به‌تازگی حمل سلاح به‌صورت باز (Open Carry) را قانونی کرده است.

«اگر قانون‌گذاران به‌طور جدی می‌خواهند ایمنی دانش‌آموزان را حفظ کنند، باید به HB 133 رأی منفی بدهند و روی پیشگیری از خشونت سلاحی تمرکز کنند — نه این‌که با پهپادها برای مدیریت آن آماده شوند»، او می‌گوید.

این نگرانی‌ها توسط مانوئل الیور، پدری که پسرش خواک (Joaquin «Guac» Oliver) در تیراندازی مارجوری استونمن داگلاس کشته شد، بازتاب می‌یابد. او به New Times می‌گوید که این برنامه نمایانگر «شکست» رهبری سیاسی و اولویت‌های اجتماعی ما است.

«من فکر می‌کنم صنعت سلاح راهی برای ترویج راه‌حل‌هایی پیدا کرده که نه تنها مشکل را عادی می‌کند، بلکه فرصت‌های تجاری جدیدی ایجاد می‌کند»، مانوئل می‌گوید. «من نگرانم این‌ها راه‌حل‌های یک ملتی هستند که از رفع مشکل خودداری می‌کند.»

پس از کشته شدن پسرشان، مانوئل و همسرش پاتریشیا، سازمان غیرانتفاعی Change the Ref را تأسیس کردند که نسل‌های آینده را توانمند می‌سازد و از طریق فعالیت‌های خلاقانه برای کنترل سلاح تبلیغ می‌کند. مانوئل می‌گوید که برنامهٔ Campus Guardian نمایانگر «برعکس» کاری است که او و همسرش انجام می‌دهند.

«کاری که ما انجام می‌دهیم نیازمند شجاعت، شکستن هنجار و مقابله با چیزی است که برای همهٔ ما به‌وضوح مضر است»، مانوئل می‌گوید. «کاری که ما انجام می‌دهیم مخالف این ایده‌های تجاری است.»

او به کشورهای استرالیا، نیوزیلند و بریتانیا (انگلستان) به‌عنوان مدل‌های مؤثر ایمنی سلاح اشاره می‌کند. این کشورها نه تنها نرخ‌های پایین‌تری از خشونت سلاحی دارند، بلکه همان‌طور که مانوئل می‌گوید «در هیچ‌یک از این مکان‌ها فرصتی تجاری پشت خشونت سلاحی وجود ندارد».

«من بسیار متأسفم که در کشوری زندگی می‌کنیم — کشوری بزرگ با تمام منابع و فرصت‌های لازم برای حل این مسئلهٔ ساده بدون صرف هزینه، اما به‌جای آن این کار را می‌کنیم و به مردم می‌گوییم که مشکل را حل کرده‌ایم، در حالی که در واقع این‌گونه نیست»، او می‌گوید. «شرم بر ما.»