بر پایه نتایج نظرسنجیای که مرکز تحقیقات EdWeek بین ماههای می تا ژوئیه از حدود ۷۰۰ مربی انجام داد، بهترین سن برای دریافت اولین گوشی همراه توسط دانشآموزان، بین ۱۲ تا ۱۴ سال است.
بیش از نیمی از مدیران مدارس، حوزههای آموزشی و معلمان مورد بررسی – ۵۸٪ – سن ۱۲ تا ۱۴ سال را بهعنوان مناسب شناسایی کردند؛ این بازه تقریباً معادل پایههای هفتم تا نهم در اکثر نواحی است. بیشترین درصد مربیان – ۲۳٪ – بهترین سن را ۱۳ سال، ۲۰٪ دیگری ۱۴ سال و ۱۶٪ سوم ۱۲ سال برگزیدند.
تقریباً یکچهارم دیگر – ۲۲٪ – پیشنهاد کردند که والدین تا زمانی که دانشآموزان حداقل ۱۶ ساله شوند، صبر کنند تا به آنها گوشی همراه بدهند.
مربیان استدلال کردند که گوشیهای همراه حواسپرتی عظیمی در کلاس ایجاد میکنند و کودکان کوچکتر بهطور واقعی به آنها نیازی ندارند. دانشآموزان ممکن است از گوشیهای خود برای ارسال پیام به همکلاسیها، عکاسی، تماشای ویدئو یا حتی تقلب در کلاس استفاده کنند.
«فرزندانم تا زمانی که به دورهٔ دبیرستان نرفتند، گوشی همراه نگرفتند»، یکی از مربیان در بخش پاسخهای آزاد نظرسنجی نوشت. «کودکان در طول و پس از دوران کووید به این وسایل معتاد شدند. والدین نیز به همان اندازه به نیاز خود برای برقراری ارتباط دائمی با کودکان معتاد شدهاند.»
«کودکان تا زمانی که نیازی به ارتباط والدین درباره زمانهای نامشخص برداشتن یا تحویل ندارند، به گوشی همراه نیازی ندارند»، دیگری نوشت.
«بهنظر من تعیین سن مناسب برای داشتن گوشی همراه کاری بسیار دشوار است زیرا به خانواده و کودک وابسته است»، دیگری نوشت. «فرزندانم در سنین پایین در ورزشهای سطح بالا فعالیت میکردند که نیاز به سفرهای فراوانی داشت. … ما احساس کردیم که حدود ۹ سالگی برای چنین مواردی به گوشی نیاز دارند. بهنظر من والدین باید تا جایی که ممکن است صبر کنند.»
هیچ تحقیقاتی نشان نمیدهد که دانشآموزان در سنی خاص باید گوشی همراه دریافت کنند
آیا سن پیشنهادی و مبتنی بر تحقیق برای دادن گوشی همراه یا دستگاه موبایل دیگر به کودکان وجود دارد؟
خیر، جیل مورفی، رئیس بخش محتوا در Common Sense Media، سازمانی پژوهشی و حمایتی که بر جوانان و فناوری تمرکز دارد، گفت.
«سن درست یا عددی ثابت وجود ندارد»، مورفی گفت. او اذعان کرد که این میتواند برای والدین و بهطور ضمنی برای مربیانی که خانوادهها برای راهنمایی به آنها مراجعه میکنند، ناامیدکننده باشد.
«فکر میکنم همه ما بیصبرانه میخواهیم بگویید سن مناسب چیست»، او گفت. «همه ما یک سن میخواهیم. همه ما قانون میخواهیم. همه ما راهنمایی میخواهیم.»
بهجای آن، خانوادهها و مراقبان باید به زمینهٔ فردی فرزند خود نگاهی بیندازند. «حقیقت سخت این است که یک کودک ۱۳ ساله همانند کودک دیگری ۱۳ ساله نیست»، مورفی افزود.
هنگامی که از مربیان برای دریافت مشاوره در این زمینه سؤال شد، باید والدین را تشویق کنند تا به پرسشهایی مانند: «رفتار فرزندم چگونه است؟ آیا او اغلب رفتارهای ناشایست دارد؟ آیا واقعاً بالغ است؟» فکر کنند.
«آیا ما درباره برخی موضوعات بسیار سنگین بهطور واقعی بحث کردهایم؟ آیا آنها نه تنها تمایز درست و غلط، بلکه مناسب و نامناسب را درک میکنند؟ چه عوامل اعتمادی وجود دارد که بهعنوان والدین با فرزند خود در آنها دچار مشکل هستید؟» مورفی گفت. «زمینه مهم است.»
نظرسنجی مرکز تحقیقات EdWeek از ۶۹۴ مربی بین ۲۸ مه و ۱ ژوئیهٔ امسال انجام شد.
تحلیل دادهها برای این مقاله توسط مرکز تحقیقات EdWeek ارائه شد. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ کارهای مرکز، مطالعه کنید.