متخصصان میگویند که اثر عاطفی بیکاری میتواند بسیار عمیق باشد؛ اما با صحبت دربارهٔ آن و ایجاد یک شبکهٔ حمایت، میتوان کمک کرد.
بلیندا، ۵۸ ساله، سالها به عنوان مدیر برنامه فعالیت میکرد تا اینکه در سال ۲۰۲۲ اخراج شد. پس از اینکه مدتی برای مراقبت از پدر بیمارش وقت گذاشت و سعی کرد به بازار کار بازگردد، با مانعی جدی روبرو شد.
اگرچه حدود شش ماه برای استخدام درخواست داده بود، بلیندا هیچ پیشنهادی دریافت نکرد — حتی برای مشاغلی که نیازی به مدرک دانشگاهی نداشتند.
بهدلیل برنامهریزی مناسب و کمک اعضای خانواده، توانست وضعیت مالیاش را حفظ کند. اما این فرآیند «عزتنفس من را کاملاً خرد کرد»، بلیندا که خواست فقط با نام اولش شناخته شود تا از آسیب به فرصتهای شغلی آیندهاش جلوگیری شود، گفت. اکنون از سؤال دیگران دربارهٔ پیشرفت جستجوی کاریاش میترسد. او افزود: «سخت است وقتی همهٔ کسانی که میشناسم کار میکنند و من نیستم».
از دست دادن شغل نه تنها میتواند از نظر مالی ویرانگر باشد، بلکه بار روانی نیز به همراه دارد. مطالعات نشان میدهد بیکاری میتواند منجر به افسردگی، اضطراب، افزایش تنشهای زناشویی و خطر بیشتر مشکلات مصرف مواد شود. افراد بیشتری مانند بلیندا با بیکاری طولانیمدت مواجه هستند — آخرین گزارش شغلی ایالات متحده نشان داد که سهم افراد بیکار که بیش از شش ماه بیکار بودهاند، نزدیک به ۲۶ درصد شد، که بالاترین سهم در بیش از سه سال اخیر است. (بهدلیل تعطیلی دولت، جدیدترین گزارش از دادههای ماه اوت استفاده کرده است.)
اخراجهای گسترده، مانند اخراجهای اخیر در UPS، آمازون و GM، نیز در خبرها مطرح میشوند. اما پیامدهای عاطفی از دست دادن شغل «بحرانی بزرگ است که بهانداز توجه کافی نمیشود»، اوفر شارون، استاد جامعهشناسی در دانشگاه ماساچوست آمهرست که بهپژوهش بیکاری طولانیمدت میپردازد، اظهار کرد.
ما با دکتر شارون و سایر کارشناسان دربارهٔ چگونگی مواجهه با پیامدهای عاطفی از دست دادن شغل گفتوگو کردیم.