یک مطالعه نوآورانه جدید ممکن است پاسخی ارائه دهد و نگاهی به آیندهٔ علم مکملهای بیکربنات بیاندازد.
بیکربنات یکی از معدود مکملهایی است که بهطور مداوم به ادعای خود عمل میکند. وقتی بهدرستی مصرف شود، میتواند سوزش در تلاشهای با شدت بالا را به تأخیر اندازد و عملکرد بسیاری از ورزشکاران را بهبود بخشد.
اما نکتهٔ مانع برای بسیاری، عوارض جانبی احتمالی بیکربنات است. بله، میتواند عملکرد را ارتقا دهد، اما هزینهٔ اشتباه در مصرف، مشکلات گوارشی منجر به پایان مسابقه میشود؛ شامل کرامپها، نفخ یا – بدتر – دویدن اضطراری به نزدیکترین سرویس بهداشتی. علاوه بر این، طعم ناخوشایندی دارد که میتواند بهسرعت معده را خراب کند.
به همین دلیل است که کرمهای بیکربنات ترانسدرمال چند سال پیش، امید زیادی را بهوجود آوردند. این کرمها مستقیماً بر روی پوست اعمال میشوند و برندها ادعا میکنند که بیکربنات از طریق این روش به خون جذب میشود؛ بهطوری که همان مزایا را بدون عوارض جانبی فراهم میکند.
ما پیش از این بهطور مفصل به علم بیکربنات پرداختهایم (پیوند بالا) – نحوهٔ عملکرد، زمانهای مؤثر و خطرات احتمالی استفاده از آن – بنابراین اینجا دوباره به همان موضوع نمیپردازیم. همین امر برای بتا‑آلانین صادق است؛ یک مکمل که سطح کارنوزین عضلانی را افزایش میدهد و به حفظ یونهای هیدروژن که pH عضله را در هنگام تلاشهای با شدت بالا کاهش میدهند، کمک میکند. همچنین تولیدکنندگان مکمل، کرمهای کارنوزین را بهعنوان محصولی دیگر برای بهبود عملکرد تبلیغ میکنند.
کارنوزین یک دیپپتید است که در عضله یافت میشود و از بتا‑آلانین و هیستیدین ساخته میشود. همانند بیکربنات، در طول تلاشهای سخت به بافر کردن یونهای هیدروژن کمک میکند، اما این بار درون عضله عمل میکند نه در خون. چون مصرف بتا‑آلانین سطح کارنوزین عضلانی را افزایش میدهد، مکملهای بتا‑آلانین راهی عملی برای هدفگیری این مسیر هستند. لوشنهای کارنوزین سعی دارند این مرحله را دور بزنند و با استفاده مستقیم از طریق پوست، سطح کارنوزین را افزایش دهند.
آیا این کرمها واقعاً مؤثر هستند؟
عالی! پس با یکی از این لوشنها کف میزنید و میروید؟ هنوز نه.