حمله، دفاع، تعقیب — سامانهٔ جدید نامگذاری نیروی فضایی نویددهندهٔ دوره‌ای نو

آرس اولین کسی است که روش نامگذاری سیستم‌های سلاحی نیروی فضایی را فاش می‌کند.

استیون کلارک

در این تصویر، ماهواره‌های رله‌داده نظامی ساخته‌شده توسط York Space Systems برای پرتاب بر موشک فالکون 9 آماده می‌شوند. منبع: York Space Systems

حدود یک قرن پیش، سرویس هوایی ارتش ایالات متحده طرحی برای نامگذاری ناوگان رو به گسترش هواپیماهای نظامی ارائه داد.

کد نامگذاری هواپیماهای سال ۱۹۲۴ نام‌های به یادماندنی‌ای همچون B‑17، A‑26، B‑29 و P‑51 به وجود آورد — در این کد، B برای بمبارد، A برای حمله، و P برای تعقیب بود — در طول جنگ جهانی دوم. بعدها ارتش پیشوند P را برای هواپیماهای تعقیبی به F (جنگنده) تغییر داد که منجر به نام‌های شناخته‌شده‌ای همچون F‑15 و F‑16 شد.

اکنون، جدیدترین شاخهٔ نظامی با سندی جدید مسیر خود را می‌پیماید که شرح می‌دهد نیروی فضایی — که ریشهٔ خود را به سرویس هوایی ارتش می‌آورد — چگونه سیستم‌های سلاحی خود را در سطح زمین و در مدار نام‌گذاری و نشان‌گذاری خواهد کرد. آرس نسخه‌ای از این سند که اولین بار در سال ۲۰۲۳ نوشته و در سال ۲۰۲۴ اصلاح شد، به دست آورد.

این تغییرات می‌توانند در نهایت منجر به حذف یا حداقل کاهش تأکید بر مخفف‌های سنگین بوروکراتیک شوند. می‌توانید این را مشابه توسعه برنامهٔ جنگندهٔ چندمنظوره (Joint Strike Fighter) پنتاگون به F‑35 لایتنینگ II تصور کنید.

یادداشت‌نامه‌ای که سامانهٔ نامگذاری جدید نیروی فضایی را تشریح می‌کند، در سال ۲۰۲۳ توسط سرافین‌ژنرال شون براتون، که آن زمان رئیس استراتژی و منابع این شاخه بود، امضا شد. براتون اکنون یک ژنرال چهار ستاره است که به عنوان معاون رئیس عملیات فضایی، دومین مقام نظامی نیروی فضایی را بر عهده دارد.

سند تحت عنوان «دستورالعمل نیروی فضایی ۱۶‑۴۰۳» به «نام‌گذاری و نشان‌گذاری سیستم‌های سلاحی نیروی فضایی» می‌پردازد. این سند راهنمایی برای ایجاد نشانگرهای جدید ارائه می‌دهد. نیروی فضایی می‌گوید رعایت این دستورالعمل برای برنامه‌های جدید اجباری است، اما برای ماهواره‌های موجود نیازی به به‌روزرسانی ندارد.

«تمام سیستم‌های سلاحی جدیدی که پس از تاریخ اجرایی این دستورالعمل توسعه می‌یابند، نیاز به یک نشانگر خواهند داشت»، یادداشت می‌گوید. نام‌های جدید شامل حروفی خواهند بود که هدف هر سیستم و حوزهٔ مداری آن را شناسایی می‌کند، سپس با اعداد یا حروفی توصیف‌کنندهٔ شمارهٔ طراحی و سری طراحی آن دنبال می‌شوند.

شون براتون، که آن زمان یک ژنرال دو ستاره بود، به‌عنوان سخنران ویژه در صبحانهٔ فوروم ماهواره‌ای سمپوزیوم ۳۸ام نیروی فضایی در کلم‌بست سپرگز، کلرادو، در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۳ سخنرانی کرد. منبع: نیروی فضایی ایالات متحده/ایتن جانسون

جان شو، سرتیپ‌ژنرال بازنشسته نیروی فضایی، چند سال پیش در بحث‌های داخلی دربارهٔ بازنگری طرح نامگذاری ماهواره‌های نظامی شرکت داشت.

«ما این موضوع را در سال ۲۰۱۸ بررسی می‌کردیم، پیش از اینکه نیروی فضایی داشته باشیم، و سعی می‌کردیم آن را با سامانهٔ نامگذاری نیروی هوایی سازگار کنیم»، شو به آرس گفت. «و این کار به بن‌بست رسید چون نیروی هوایی برای این موضوع به‌خوبی آماده نبود. واقعاً نیاز بود از ابتدا شروع کنیم. این کار به‌راحتی اتفاق نمی‌افتاد. حالا که نیروی فضایی را داریم، می‌توانیم از نو شروع کنیم… خوشحالم که می‌بینم این ایده به واقعیت تبدیل می‌شود.»

اصلاح ساختار بیزانسی

بسیاری از مأموریت‌های نظامی ایالات متحده امروزه تحت عناوین متعدد شناخته می‌شوند. این نام‌ها برای کسی که با اصطلاحات پنتاگون آشنا نیست، می‌تواند گیج‌کننده باشد.

بیایید برای توضیح این مشکل از یک مأموریت مثال بزنیم. در سال ۲۰۲۲، نیروی فضایی ششمین ماهوارهٔ سلسله‌وار ساخته‌شده برای برنامهٔ آگاهی فضایی همزمان‌ژئوسی (GSSAP) را به فضا پرتاب کرد. این ماهواره پیش از پرتاب به نام GSSAP ۶ شناخته می‌شد. پس از رسیدن به مدار، نیروی فضایی این فضاپیمای را با شمارهٔ USA‑325 ثبت کرد، که مطابق با سامانهٔ شماره‌گذاری ترتیبی برای ماهواره‌های امنیت ملی نظامی است.

علاوه بر این، ادارهٔ پرتاب نیروی فضایی این مأموریت را با نام USSF‑8 مشخص کرد. این شماره‌های USSF توصیف‌کنندهٔ کلی برای هر پرتاب موشکی هستند که محموله‌های امنیت ملی متعلق به نیروی فضایی را حمل می‌کنند.

پس چرا یک نام‌گذاری دیگر به فهرست نام‌گذاری ماهواره‌های پنتاگون اضافه کنیم؟ اگر به‌صورت شفاف استفاده شود، این سامانهٔ نامگذاری می‌تواند روشن‌کننده باشد که کدام ماهواره‌ها چه مأموریت‌هایی را انجام می‌دهند. اما این همواره برای نظام نظامی صادق نبوده است. برای مثال، نیروی هوایی برای هواپیمای F‑117 Night Hawk از پیشوند یک هواپیمای جنگنده استفاده کرد، در حالی که در واقع این یک هواپیمای مخفی‌کار (ستالث) طراحی‌شده برای حملات زمینی بود.

«من ایدهٔ ایجاد یک سامانهٔ نامگذاری را دوست دارم»، شو گفت که آخرین سمت او پیش از بازنشستگی، معاون فرماندهی فرماندهی فضایی ایالات متحده بود. «من در سوابقم ثبت کرده‌ام که از مخفف GSSAP خوشم نمی‌آید. این مخفف وحشت‌ناک است. حتی واژهٔ SAP (که مخفف برنامه‌های دسترسی ویژهٔ فوق‌محرمانه است) باعث می‌شود که به نظر برسد این برنامه‌ها بسیار رازآلود هستند.»

ماهواره‌های GSSAP نظامی در مدار همزمان‌ژئوسی پرسه می‌زنند، حلقه‌ای که بیش از ۲۲٬۰۰۰ مایل (حدود ۳۶٬۰۰۰ کیلومتر) بالای خط استوا را می‌پوشاند. در این مدار، ماهواره‌ها به همان سرعت چرخش زمین می‌چرخند و بنابراین می‌توانند نمایی پایدار از تمام قاره‌ها داشته باشند.

رقبای بالقوه‌ای مانند چین و روسیه — به‌همراه خود ایالات متحده — ماهواره‌های جاسوسی، پلتفرم‌های هشدار اولیه و شاید به‌زودی سلاح‌های دفاعی و هجومی را در مدار همزمان‌ژئوسی مستقر خواهند کرد. ماهواره‌های GSSAP با دوربین‌ها و حسگرهای خود در این مدار حرکت می‌کنند تا ببینند سایر ماهواره‌ها چه می‌سازند.

یک ماهواره هشدار موشکی سیستم اینفرا‌رد مبتنی بر فضا (SBIRS) پس از تحویل به محل پرتاب در ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاونرل، فلورید، از هواپیمای بارگیری C‑5M سوپر گالکسی بارگیری شد.

اکثر برنامه‌هایی که از سامانهٔ نامگذاری جدید استفاده می‌کنند، دو حرف خواهند داشت؛ اولین حرف هدف اصلی مأموریت را توصیف می‌کند و حرف دوم محیط عملیاتی آن را نشان می‌دهد. فهرست زیر نمونه‌ای از انواع ماهواره‌هایی است که نیروی فضایی امروز بهره‌برداری می‌کند یا در سال‌های آینده به کار خواهد گرفت.

  • A برای حمله: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای حمله به نیروها یا تجهیزات دشمن طراحی شده‌اند.
  • B برای مدیریت نبرد: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای هدایت و کنترل نیروهای دوست که به‌صورت تاکتیکی با دشمن درگیر می‌شوند، طراحی شده‌اند.
  • C برای ارتباطات: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای پشتیبانی از فعالیت‌های ارتباطی یا انتقال داده‌ها طراحی شده‌اند.
  • D برای دفاع: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که می‌توانند نیروهای دوست را محافظت کنند.
  • E برای جنگ الکترومغناطیسی: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای حمله، حفاظت یا بهره‌برداری از سیگنال‌ها در طیف الکترومغناطیسی طراحی شده‌اند.
  • K برای پشتیبانی: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای اطمینان از قابلیت نگهداری مأموریت‌ها یا بارهای فضایی، شامل میزبانی، مستقر کردن، نگهداری، تداوم یا سرویس‌گیری از وسایل فضایی یا بارهای فضایی در مدار، طراحی شده‌اند.
  • M برای هواشناسی: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای مشاهده، ثبت یا انتقال داده‌های هواشناسی و اقیانوس‌شناسی طراحی شده‌اند.
  • N برای جنگ ناوبری: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که فعالیت‌های ناوبری، موقعیت‌یابی و زمان‌سنجی یا جنگ ناوبری را انجام می‌دهند.
  • P برای تعقیب: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای رهگیری اهداف فضایی در حمایت از عملیات‌های هجومی و دفاعی طراحی شده‌اند.
  • R برای شناسایی: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای جمع‌آوری هدفمند اطلاعات و/یا نشانه‌ها و هشدارهای تهدید به منظور پاسخ به سؤال‌های نظامی خاص طراحی شده‌اند.
  • S برای نظارت: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای جمع‌آوری پیوسته اطلاعات و/یا نشانه‌ها و هشدارهای تهدید دربارهٔ هدفی در فضای زمینی، مداری یا سایبری طراحی شده‌اند.
  • W برای هشدار و ردیابی: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای مشاهدهٔ نظام‌مند فضا به منظور شناسایی، ردیابی و توصیف تهدیدات زمینی، هوایی و موشکی طراحی شده‌اند.

حرف دوم پیشوند مکان، جایی را که سیستم نیروی فضایی در آن مستقر است توصیف می‌کند:

  • C برای حوزهٔ فضای سایبری: یک حوزه در محیط اطلاعات که شامل شبکه‌های وابسته به فناوری اطلاعات، از جمله اینترنت، شبکه‌های مخابراتی، سیستم‌های کامپیوتری و پردازنده‌ها و کنترل‌کننده‌های توکار می‌شود.
  • D برای فضا عمیق: فضا عمیق هر مداری فراتر از منطقهٔ سیسالونار است.
  • G برای مدار همزمانی/ایستایی (GEO): مداری که با چرخش زمین همگام است؛ ارتفاع تقریباً ۳۶٬۰۰۰ km دارد و رد‌ مسیر هشت‌قشری بر روی زمین می‌سازد. این پیشوند شامل همزمانی یا ایستای به‌عنوان نقطهٔ مرجع اصلی برای توصیف حوزهٔ مداری اصلی مأموریت می‌شود.
  • H برای مدار الیپتیک بالا (HEO): مدار غیر دایره‌ای با اکسنتریسیته بیش از ۰.۲ که به مناطق مداری دیگر می‌رسد؛ دو مثال رایج از این نوع، مدارهای توندر و مولنیا هستند که هر دو دارای پرِیجی‌ پایین (ارتفاع لئو) و آپیجی‌ بالا (ارتفاع ژئو) می‌باشند.
  • L برای مدار پایین‌زمین (LEO): مدارهایی که در ارتفاع تقریباً ۲٬۰۰۰ km یا کمتر از سطح زمین قرار دارند و زمان متوسط چرخش آن‌ها حدود ۹۰ تا ۱۰۰ دقیقه است.
  • M برای مدار میانی‌زمین (MEO): مداری تقریباً دایره‌ای بین مدار پایین‌زمین و مدار همزمانی (حدود ۲٬۰۰۰ تا ۳۶٬۰۰۰ km).
  • T برای زمین: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای ایجاد اثر در حوزهٔ فضایی طراحی شده‌اند، اما عملیات‌هایشان در حوزه‌های زمینی، هوایی و دریایی انجام می‌شود.
  • V برای متنوع: سامانه‌ها، بسترها یا وسایلی که برای کارکرد در چندین حوزهٔ مداری یا محیطی طراحی شده‌اند. وسایل فضایی با این نام‌گذاری می‌توانند بین چندین مدار جابه‌جا شوند یا می‌توانند همان پلتفرم یکسانی باشند که در مدارهای مختلف مستقر است.

نیروی فضایی همچنین اصلاح‌کننده‌های اختیاری را پیش از پیشوند دو حرفی الزامی تعریف می‌کند. نسخهٔ آزمایشی، تجربی، نمونهٔ اولیه یا علمی و کالیبراسیون یک سیستم نیروی فضایی به ترتیب با حروف T، X، Y یا Z پیشوند می‌شود.

برخی مثال‌ها

به‌عنوان مثال، دوازدهمین ماهواره هشدار موشکی در یک سری آینده که در مدار الیپتیک بالا مستقر است، ممکن است با نام WH‑12 شناخته شود. ماهوارهٔ آینده‌ای در سری GPS IIIF در مدار میانی‌زمین می‌تواند با کد NM‑10F نام‌گذاری شود. و شانزدهمین ماهواره در سری آنتن‌های روی‌زمین «Bounty Hunter» که برای شناسایی منابع تداخل رادیویی مؤثر بر ماهواره‌های نظامی ایالات متحده طراحی شده‌اند، می‌تواند با نام ET‑16 نامیده شود.

برنامهٔ جایگزینی نیروی فضایی برای مجموعهٔ شناسایی GSSAP، اولین برنامه‌ای است که به‌صورت عمومی از دستورالعمل‌های نامگذاری جدید استفاده می‌کند. مقامات نظامی پیش از این نام برنامهٔ جدید را RG‑XX اعلام کرده‌اند، اما معنای آن تا کنون واضح باقی مانده بود. به‌نظر می‌رسد که RG نشان می‌دهد ماهواره‌های نسل بعدی مأموریت شناسایی در مدار همزمانی‌ژئوسی را انجام خواهند داد. بخش «XX» به‌عنوان نگهدارنده برای یک سری شماره‌ای است. به احتمال زیاد، اولین ماهوارهٔ این سری با نام RG‑01 شناخته خواهد شد.

تصویر مفهومی هنری یک ماهوارهٔ سرویس‌رسانی Astroscale که برای نشان دادن سوخت‌گیری مداری برای نیروی فضایی ایالات متحده به کار خواهد رفت. منبع: Astroscale

ماهواره‌های RG‑XX از سکوهای GSSAP موجود در چندین زمینه مهم متفاوت خواهند بود. ابتدا، سکوهای جدید RG‑XX قابلیت سوخت‌گیری در فضا را خواهند داشت که محدودیت تأمین سوخت محدود ماهواره‌های GSSAP را برطرف می‌کند؛ این موضوع برای فرماندهان نظامی که مایلند ماهواره‌ها را بدون نگرانی از کمبود سوخت هدایت کنند، مهم است. دوم، نیروی فضایی قصد دارد ماهواره‌های شناسایی جدید را از چندین تولیدکننده خریداری کند که این امر رقابت‌پذیری را افزایش می‌دهد و امید به کاهش هزینه‌ها و بزرگ‌سازی ناوگان در فضا دارد.

شو، که سال‌ها حامی سوخت‌گیری در مدار بوده است، خوشحال شد که نیروی فضایی این رویکرد را اتخاذ می‌کند.

«این مسئله مهم است چرا که این بار اولین باری است که نیروی فضایی اعلام کرده می‌خواهیم یک پلتفرم عملیاتی قابلیت سوخت‌گیری داشته باشد»، شو گفت. «آنها هنوز دربارهٔ چگونگی سوخت‌گیری و اینکه چه کسی سوخت‌رسان خواهد شد صحبت نکرده‌اند. تا به‌این‌جا همه چیز، تحقیق و توسعه یا نمایش‌های آزمایشی بوده است، اما این یک گام مهم اولیه است.»

نیروی فضایی همچنین تمایل خود را برای پذیرش «نام‌های محبوب» در کنار نام‌گذاری رسمی اعلام کرد، مشابه هواپیمای جنگندهٔ F‑16 که با نام «Fighting Falcon» و F/A‑18 که با نام «Hornet» شناخته می‌شود. «نام‌ها باید کوتاه باشند»، دستورالعمل نیروی فضایی می‌گوید. «از بیش از دو کلمهٔ کوتاه استفاده نکنید. نامی انتخاب کنید که مأموریت و قابلیت‌های عملیاتی سیستم سلاحی را توصیف کند.»

نام مستعار نباید به هر نام تجاری شناخته‌شده، علامت تجاری یا حق‌کپی‌رایت تجاوز کند و باید «در چارچوب ارزش‌ها و اخلاق‌های وزارت دفاع» باشد.

ماهواره‌های GSSAP و RG‑XX باید دید بسیار خوبی داشته باشند تا بتوانند به‌دقت به سایر اشیای معلق در تاریکی فضا نگاه کنند؛ این یادآور پرندهٔ شکاری شبانه‌ای است که به‌نزدیکی به زمین پرواز می‌کند.

«امیدوارم این وسیله با نام RG‑XX «جغد» یا چیزی شبیه به آن نامگذاری شود»، شو گفت.