Pat Forde
چند سال پیش ورزشهای کالج بهصورت خودکامه چکشهائی به خود زدند؛ باعث ضعف بیج ۱۲ و نابودی پاک‑۱۲ شدند، فقط بهدلیل توانایی و فرصت کسب پول. چهکس میتوانست پیشبینی کند این اقدام عواقب منفی برای همان چیزی که بهدرستی انجام داده بود، یعنی پلیآف ۱۲ تیمه فوتبال کالج، بهبار میآورد؟
امروزه، رهبران به یک مسیر پلیآف نامفهوم نگاه میکنند و بهنظر میرسد در حال درک هستند، آه، شاید اینجا مشکلی داریم. شاید تشخیص بهترین تیمها در لیگهایی با ۱۶ تا ۱۸ عضو سخت باشد، چون بسیاری از آنها با هم مسابقه نمیدهند. شاید این منجر به برنامههای مسابقهای بسیار نامتعادل شود که یک تیم را تقویت و تیم دیگری را تخریب میکند. شاید حذف تقسیمات (دوییز) ایدهای عالی نبوده باشد. شاید پلیآف ۱۲ تیمه دیگر برای ورزشی که دیوانهوار شده کافی نباشد.
در فشار بر ایجاد رقابت ۱۶ تیمی یا مفهوم پُستدستپذیر ۲۴ تیمی تینی پتیتی، کمیسیونرها اشاره کردهاند که مدل ۱۲ تیمی در چشمانداز متفاوتی از کنفرانسها طراحی شده بود. بهخاطر بسپارید، کمیسیونرها، این یک مشکل شما است. هیچکس مجبور نکرد بیگتن چهار مدرسه اضافه کند، یا ACC سه، یا SEC دو. بهنظر میرسد که پذیرش نقش رهبری در پیچیدهسازی پلیآف ۱۲ تیمی قبل از اینکه حتی فرصتی برای شروع داشته باشد، مناسب باشد.
در اینجا است که ورزش، پیش از آخرین آخرهفته فصل عادی ۲۰۲۵، قرار دارد. شش تیم هنوز برای رسیدن به مسابقه قهرمانی در کنفرانس آتلانتیککست (ACC) در حال رقابت هستند. در SEC، بیگتن و بیگ ۱۲، چهار تیم باقی ماندهاند. تعداد سناریوهای تعیینکننده برابری بهحدی است که بسیاری از طرفداران حتی سعی در درک آنها ندارند.
این درام آخر فصل برای کسانی که درگیر این رقابتها هستند، سرگرمکننده است. اما در عین حال تکراری و نامفهوم مجموعهای از تیمهای ۱۰‑۲ و ۹‑۳ را که با رقابت مستقیم با یکدیگر نتوانستند بهطور کافی اختلاف خود را حل کنند، برجسته میکند.
مقایسهٔ تیمهای با رکوردها و دستاوردهای مشابه از کنفرانسهای متفاوت یک مسأله است. اما در دنیای جدید، این یک مسألهٔ داخلی لیگ است. آیا تگزاس A&M بهتر از جورجیا است؟ ما نمیدانیم و شاید هرگز ندانیم اگر در مسابقهٔ قهرمانی SEC روبرو نشوند. آیا میسیسی پی بهتر از آلاباما است؟ سؤال خوبی است. آیا واندربیلت بهتر از اوکلاهاما است؟ ما فقط میتوانیم حدس بزنیم.
در میان آشفتگی ACC، ویرجینیا و SMU هر دو تنها یک پیروزی تا رسیدن به بازی قهرمانی لیگ نیاز دارند، در حالی که چهار تا از پنج تیم دیگر در حال رقابت را بهصورت مستقیم نداشتهاند. میامی، شماره ۱۲ در فهرست ۲۵ برتر CFP، بالاترین رتبهٔ ACC را با شش جایگاه پیشی دارد، اما ممکن است در بازی نهایی لیگ که تنها یک جایزه دارد شرکت نکند. این برای ACC و همچنین برای کمیتهٔ انتخابکننده تصویر بدی خواهد داشت.
USC تا وقتی که در رقابتهای بیگتن حضور داشت، ادامه داد؛ اما پس از مواجهه با یکی از سه تیم برتر، اورگان، با اختلاف ۱۵ امتیاز شکست خورد. میشیگان همچنان در این لیگ در حال رقابت است بدون آنکه به تیمی از سه تیم برتر برخورد کرده باشد؛ این وضعیت شنبه تغییر میکند که اوهایو استیت به آنآربور میآید. در همین حال، ویسکانسین بهدلیل بازیهای پی در پی با اوهایو استیت، اورگان و ایندیانا گرفتار شده است.
برخی اتفاقات پیش میآیند که پیشبینیپذیر نیستند و فراتر از اختیار برنامهسازهاست—مانند صعود تیم Hoosiers. رقیبی که برای دههها در بیگتن بهعنوان یک رقیب ساده به نظر میآمد، در دو سال اخیر تبدیل به یک مقابلگیری دشوار شد. همین وضعیت برای Vandy در SEC نیز صادق است.
کمیته مأمور به انجام حدی از حدسزنی شده است—اما راهی واقعی وجود دارد که این اواخر هفته وضعیت را بدتر کند. حتی بسیار بدتر. تنها کافی است نتایج زیر تحقق یابند: تگزاس بر تگزاس A&M پیروز شود، میامی بر پیتسبرگ پیروز شود، واندربیلت بر تنسی پیروز شود، میشیگان بر اوهایو استیت پیروز شود، BYU بر مرکز فلوریدا پیروز شود و یوتا بر کانزاس پیروز شود. این نتایج هر تیمی که در حاشیهٔ رقابتهاست را ارتقا میدهد و فاصله آنان را با تیمهای فعلی در سمت راست حاشیهٔ بزرگ (at-large) کم میکند—بهویژه اوکلند، نوتر دام و آلاباما.
من نسبت به کمیته هیچ دشمنی ندارم؛ اما تصور این که آنها مجبور شوند تصمیم بگیرند چهکسی وارد میشود و چهکسی خارج میشود میان هفت تیم ۱۱‑۱، هفت تیم ۱۰‑۲ و تگزاس ۹‑۳، میتواند بهصورت سادیستیک سرگرمکننده باشد. (مانند مسابقهٔ U.S. Open در Winged Foot که آنها اجازه رشد rough را دادند.) این موضوع همچنین گسترش به ۱۶ تیم را تسریع میکند.
خوششانس بودن برنامهریزی در فوتبال کالج تازگی ندارد. اما در لیگهای پرپُر امروز، این ویژگی بیشتر بهجای یک اشکال، بهعنوان یک ویژگی شناخته میشود.
SEC و ACC گامهای دیرینهای بر میدارند و از سال ۲۰۲۶، نهمین بازی لیگ را اضافه میکنند. این امر مشکلات برنامههای نامتعادل را رفع نمیکند. آیا بازگشت به مسابقات تقسیمبندی (دوییز) کمک میکند؟ شاید، اگرچه تاریخ پر از تقسیمبندیهای نامساوی در تمام لیگهای برتر است. حداقل اینطور مسیرهای واضح و منسجمی به سمت بازی قهرمانی کنفرانس فراهم میشود، بهجای اعمال پنجمین شاخص برابری از روی فهرست.
حذف مسابقات قهرمانی کنفرانس مورد بحث قرار گرفته اما بهدلیل واضحی بارها رد شده است—این مسابقات منبع درآمد بزرگی هستند. علاوه بر درآمد، تنها هدف آنان در پلیآف، تعیین خودکار صلاحیتهاست؛ اما با اعمال مستقیم بذرگذاری، تیمهای غیرقهرمان نیز میتوانند بهدلیل دریافت حقپیشتازی در دور اول شرکت کنند.
هفتهٔ مسابقات قهرمانی کنفرانس بهعنوان تاریخ شروع احتمالی در پلیآف گسترشیافته در نظر گرفته شده است. این یک تعادل منطقی است، اگر گسترش اجتنابناپذیر باشد. (که همینطور است.) اما تاریخ پایان نیز باید تنظیم شود؛ بازی قهرمانی در اواخر ژانویه همه چیز را بیش از حد طولانی میکند.
در این پیشروی اجباری به سوی ۱۶ یا بیشتر تیم در پلیآف، به یاد داشته باشید که این مسأله بهعنوان یک محصول جانبی از بزرگشدن کنفرانسها توجیه میشود. و بهخاطر داشته باشید که چه کسی این تورم را به وجود آورده و چرا. پیوند USC با Rutgers تنها توسط اجرائیات Fox و حسابداران بیگتن بهعنوان ایدهای خوب تلقی شد. بهنظر آوردن بیگ12 با اخذ تگزاس و اوکلند، توسط SEC و ESPN بهعنوان یک شکار ضروری توجیه شد.
این اقدامات فوتبال کالج را بهتر نکردند. آنها فقط این ورزش را پیچیدهتر کردهاند. و یکی از تلفات این پیچیدگی، پلیآف ۱۲ تیمه کاملاً مناسب بود که هرگز فرصتی برای ایفای نقش واقعیاش نیافت.