توسط مارک تراورس،
همکار.
نویسندگان فوربس تحلیلها و بینشهای تخصصی مستقل را منتشر میکنند. مارک تراورس دربارهٔ دنیای روانشناسی مینویسد.
بسیاری از زوجها فرض میکنند که اگر به اندازهٔ کافی یکدیگر را دوست داشته باشند، همکاری بهصورت خودبهخودی رخ خواهد داد. اما تحقیقات اخیر یک نکتهٔ مهم را روشن کردهاند: روابط خوب، حلمسئلهٔ بهتر را پشتیبانی میکنند و حلمسئلهٔ قوی، بهنوبهٔ خود، رابطه را تقویت میکند. این دو فرآیند یک حلقهٔ بازخوردی شکل میدهند. اگر به نرمی از یک سر بکشیم، سر دیگر نیز ناگزیر باز میشود.
این همان فرض اصلی مقالهٔ مارا اولکالنز در سال ۲۰۲۲ در Negotiation Journal، نه درس عشق: درمان زوجها برای مذاکرهکنندگان. اوکالنز، استاد مدیریت در مدرسهٔ کسبوکار ملبورن، استدلال میکند که مذاکره تنها مهارتی برای همکاران یا رقیبان نیست؛ بلکه پایهٔ زندگی صمیمی نیز محسوب میشود.
او پیشنهاد میکند که نقاط تحول — لحظاتی که جریان پیشبینیشده تعامل را مختل میکنند — گندلهای شکلگیری روابط هستند. یک نقطهٔ تحول، بر اساس نظر اوکالنز میتواند:
- دراماتیک، مانند تهدید، خروج ناگهانی یا شوک سیاسی غیرمنتظره
- ظریف، مانند لحن تند یا آزارهای ریز
- روزمره، مانند خشم که بهسرعت سرسخت میشود، تأخیرهای لجستیکی یا صرفاً فشارهای زمانی
آنچه این لحظات را بههم میپیوندد، آشوبی است که ایجاد میکنند. این آشوب فرضیات را بهچالش میکشد، عدماطمینان را برمیانگیزد، سخاوت تفسیر را کاهش میدهد و اعمال کوچک نگهداری را که روابط بر آنها وابستهاند، تضعیف میکند. یک زوج ممکن است سالها یاد گرفته باشد که چگونه بهنحوی ملایم با یکدیگر رفتار کند، اما یک لحظهٔ ناخواستهٔ تنش میتواند آنها را از ریتم تمرینشده بیرون بکشد.
برای درک و کاهش خطرات طولانیمدتی که این آشوب میتواند ایجاد کند، اوکالنز نه درس را جمعآوری کرده است. هر یک از این دروس از علم مذاکره، پژوهشهای رابطهای و مطالعات استقامت استخراج شدهاند، که نشان میدهند افراد چگونه میتوانند با استقامت نه با دفاعپذیری از این وضعیت عبور کنند.
بیشتر برای شما
در ادامه ترکیبی از این دروس برای هر کسی که میخواهد عشق را در طولانیمدت حفظ کند، آورده شده است.
درس عشق شماره ۱: بازتعریف استرس بهعنوان مأموریت مشترک
یکی از ابزارهای قدرتمند که زوجها در اختیار دارند، نحوهٔ تفسیر استرس است. وقتی پروازی لغو میشود یا مهلت پروژه ناگهان به آخر هفته منتقل میشود، برخی زوجها این شکست را بهعنوان یک موضوع دیگر میبینند که باید بهصورت فردی پشت سر بگذارند. دیگران ممکن است بهصورت غریزی ایدههای مشترکی برای مدیریت آن مطرح کنند.
مطالعات استقامت نشان میدهند که زوجهایی که مشکلات خود را در یک روایت مشترک یکپارچه میکنند، پیوند قویتری ایجاد میکنند. بهعنوان مثال، یک زوج ممکن است یک جابجایی دردناک بهسراسر کشور که بهنتیجه نرسید را اینگونه بازتعریف کنند: «زمانی که شهرها را جابجا کردیم و همه چیز بهخطا رفت، اما بهنحوی موفق شدیم آن را حل کنیم».
بازتعریف یک لحظهٔ ناخوشایند بهعنوان چیزی که رابطه میتواند متابولیزه کند، به زوجها کمک میکند تا از تفکر مداوم به حلمسئله حرکت کنند.
همین اصل در مذاکره نیز صادق است. یافتن سود، یا شناسایی فرصتهای کوچک پنهان در یک لحظهٔ دشوار، فضای مبادلهای را گسترش میدهد. اگر یک گفتوگوی تنشآمیز دربارهٔ کارهای خانه بهعنوان فرصتی برای بازنگری تقسیم کار بهصورت پایدارتر تبدیل شود، ناامیدی بهعنوان وسیلهای برای بهبود ساختاری به کار گرفته میشود.
زمانبندی اهمیت اساسی دارد، به گفتهٔ اوکالنز. بازنگری بهترینزمان خود را زمانی میگیرد که بلافاصله پس از شکست رخ دهد، پیش از اینکه تفسیر منفی مانند سیمان سفت شود.
درس عشق شماره ۲: از ابتدا مهربان باشید، نه فقط در پایان
اگر بازنگری شناختی دربارهٔ چشمانداز است، لحن عاطفی دربارهٔ جو است. مطالعهای برجسته توسط پژوهشگر رابطهمحور دکتر جان گاتمن نشان میدهد که اولین دقیقههای یک تعامل وزن پیشبینیکنندهٔ نامتناسبی دارد. یک زوج که گفتوگو دربارهٔ فصل پرتنش تعطیلات را با گرما آغاز میکند، برای مثال با یک شوخی ملایم یا با یک تقدیر کوچک، پایهٔ محکمتری نسبت به زوجی دارد که با انتقاد شروع میکند.
لحظات اولیهٔ یک گفتوگوی دشوار «نقطهٔ تحول» جو عاطفی را برای تمام آنچه در پی دارد، تعیین میکند. تصور کنید شریکعاطفی میگوید: «این موضوع دشوار است، اما فکر میکنم میتوانیم راهحلی پیدا کنیم»، در مقابل: «تو در حال حاضر غیرمنطقی هستی». مورد اول مسیر همکاری را گسترش میدهد، در حالی که مورد دوم بلافاصله آن را مسدود میکند.
و زمانی که یک اظهار نظر تند ظاهر میشود (چیزی که بهاحتمال زیاد رخ میدهد) ابزارهایی نظیر یک مکث کوتاه، یک نفس عمیق عمدی یا حتی نگاه کردن بهطرف دیگر برای یک ثانیه میتوانند اسلاید به واکنش کامل را قطع کنند. هر چه مثبتنگری بهسرعت بازگردد، سختتر میشود که تعامل بهخاطر وزن خود سقوط کند.
درس عشق شماره ۳: اعتماد از طریق بسیاری از لحظات کوچک ساخته میشود
وسوسهبرانگیز است که بر این باور باشید که اعتماد بر پایهٔ تعداد محدودی از گفتگوهای کلیدی استوار است. با این حال، اکثر زوجها میگویند که اعتماد از لحظات بهظاهر کوچک و بیاهمیت شکل میگیرد. بر اساس گفتهٔ آنها، اعتماد در لحظاتی درخشان میشود که شریکعاطفی شما جلسهای را بهخاطر میسپارد و برای شما قهوه میآورد. در پیامکی که مینویسد: «رانندگی درایمن باشد»، یا در عمل پیگیری وعدههای روزمره، اعتماد تقویت میشود.
خبر بد این است که اعتماد نیز در این لحظات کوچک میتواند شکسته شود. و شکستن آن بهسرعت کمتر از وقوع یک حادثهٔ منفی نیاز دارد.
تحقیق گاتمن دربارهٔ نسبت ۵:۱ این عدمتقارن را نشان میدهد: زوجها به پنج تعامل مثبت برای هر یک منفی نیاز دارند. به این معنا، یک هفتهٔ پر از گرما میتواند برای جبران یک نکتهٔ برشدار کافی باشد، بهویژه اگر قبلاً گرما کم بوده باشد.
دو شریک ممکن است «خوب» احساس کنند، اما اگر ترازنامه تنها کمی بهسوی مثبت متمایل باشد، رابطه ممکن است در زمان مواجهه با یک چالش واقعی، بافر نداشته باشد. به این ترتیب، اعتماد کمتر به اعمال بزرگ و بیشتر به حفظ مداوم مازاد نیکخواهی وابسته است.
درس عشق شماره ۴: همزمانی بیشتر از شباهت اهمیت دارد
شباهت باعث راحتی زندگی میشود زیرا سلیقههای مشترک در غذا، موسیقی یا فعالیتهای آخر هفته دارد. اما همزمانی، یا طریقی که دو نفر در زمان عاطفی پیش میروند، اغلب پیامدهای عمیقتری در رابطه ایجاد میکند.
دو شریک ممکن است هر دو عاشق سفر باشند؛ اما اگر یکی برای تصمیمگیری به زمان فکر کردن نیاز داشته باشد، در حالی که دیگری سریع تصمیم میگیرد، زمانبندیهای داخلی آنها ممکن است در تضاد باشد. در همان حال، ممکن است دو شخصیت بسیار متفاوت بتوانند راحتی عمیقی پیدا کنند اگر بهصورت یکسان از نظر احساسی بالا و پایین بروند.
برای تشخیص همزمانی در یک زوج، باید به لحظات بازتاب بین یک نقطهٔ تحول توجه کرد. اگر فشار یک شریک افزایش یابد، آیا لحن شریک دیگر در واکنش به آن تغییر میکند؟ وقتی یک شریک آمادهٔ گفتگو است، آیا دیگری از لحاظ عاطفی در دسترس است؟
در مذاکره، زمانبندی بهخودی زبان خود را دارد. یک امتیاز سخاوتمندانه که سه روز پس از موعد ارائه شود، ممکن است بهعنوان بیتفاوتی تلقی شود. بههمین ترتیب، یک پیشنهاد نیتدار که خیلی زود ارائه شود، میتواند دخالتآمیز بهنظر برسد. سازگاری در سرعت اغلب بیش از سازگاری در ترجیحات، به پایهٔ ثابت رابطه کمک میکند.
درس عشق شماره ۵: پیش از تنظیم رابطه، خودتان را تنظیم کنید
شریکهایی که میتوانند سامانههای عاطفی خود را تحت استرس ثابت نگه دارند، بهمراتب بهتر میتوانند شکافها را بهعنوان یک واحد تعمیر کنند. این تفاوت بین این است که پیش از پاسخدادن، یک ثانیه نفس بکشید و از واکنش ناشی از اولین جرقهٔ اضطراب خودداری کنید.
اما بسیاری از شریکها ابتدا سعی میکنند شخص دیگر را مدیریت کنند، با گفتن عبارات مانند «آرام باش» یا «شما بیش از حد واکنش نشان میدهید!» در حالی که خودشان واکنشی هستند.
در واقع، یک رابطه تنها به اندازهٔ کمتنظیمترین عضو خود پایدار است. شریکی که میتواند سرعت تنفس خود را کم کند، فک خود را آرام کند و برای لحظهای ذهناً عقبنشینی کند، فضایی ایجاد میکند که تعامل میتواند دگرگون شود. خودتنظیمی پیششرط وضوح است؛ به همین دلیل انتظار همیشگی اینکه شخص دیگر ابتدا دست بکشد، عموماً به درگیری بیپایان منجر میشود.
درس عشق شماره ۶: استفاده از همتنظیمی برای بازگرداندن حس امنیت
هنگامی که ثبات برقرار شد، شریکها میتوانند به ارائهٔ تکیهگاه برای یکدیگر بپردازند. نرم کردن صدایشان، آهسته کردن سرعتشان یا حتی نشستن در کنار هم بهجای مشاجره از طرف دیگر، میتواند جو را بهطور مثبت تغییر دهد.
این همان چیزی است که همتنظیری را بهعنوان مهارت اساسی زوجها میسازد: این کار به اشتراکگذاری اطلاعات بیشتر ترغیب میکند، اطمینان میدهد که هیچکس بهدلیل واکنش خودکار ایدهٔ دیگر را نادیده نمیگیرد و از سفت شدن اصطکاک به موضعهای غیرقابلتغییر جلوگیری میکند. اما شاید مهمترین نکته این باشد که همتنظیری بهموقع میکرو‑شکافها را در مراحل اولیه رفع میکند، پیش از آنکه به نقاط تحول تبدیل شوند.
همتنظیری آنجاست که یکی از شریکها میگوید: «بیایید آهستهتر پیش برویم»، نه بهعنوان فرمان، بلکه بهعنوان دعوت، و هر دو بدنشان بهطوری همگام میشود. بههمین ترتیب، وقتی گفتوگویی تنشآمیز میشود و یکی میگوید «من هم عصبیام، اما هنوز اینجا هستم»، انرژی اتاق شروع به آرام شدن میکند.
درس عشق شماره ۷: پیروی از ریتم فعالسازی و بازیابی
روابط قوی غالباً ذاتاً ریتمیک هستند. آنها بین فعالسازی (برنامهریزی، بحث، هماهنگی) و بازیابی (خنده، مکث، گریز کوتاه) نوسان میکنند. بدون این نوسان، گفتگوها خطر میکنند که بهصورت محدود شدنی درآیند.
مذاکرات اغلب زمانی که صرفاً حول فعالسازی میچرخند، دچار مشکل میشوند. یک زوج که میخواهد جابجایی را برنامهریزی کند، ممکن است بهطور کامل در جزئیات بستهبندی، تعیین تاریخ جابجایی و محاسبه هزینهها غرق شود، تا جایی که یکی از آنها بهدلیل نداشتن فرصتی برای نفسکشیدن، سرخ میشود.
بدون لحظات دورهای از راحتی، شریکها طاقت و خلاقیتی که برای همکاری نیاز است را از دست میدهند. حتی کاری کوچک مانند یک استراحت کوتاه، تغییر لحن یا لحظهای از بستر مشترک میتواند سیستم را بازنشانی کند و انعطافپذیری که در لحظات استرسزا از دست رفته بود را بازگرداند.
درس عشق شماره ۸: ساخت مدلهای ذهنی مشترک
مدلهای ذهنی مشترک همان نقشهها هستند که به شریکها امکان میدهند همیشه راه برگشت به خانه را پیدا کنند. وقتی شریکها میدانند دیگر چهطور استرسها را تفسیر میکند، تمایلات منفی کمتری نسبت به او در لحظات مبهم دارند. و وقتی شریکها فرض میکنند که همراستا هستند بدون تأیید، سوءتفاهمها رشد میکنند؛ آن لحظات بهجای وضعیتمحور، شخصی میشوند.
دانستن اینکه شریک شما وقتی سرسخت میشود ساکت میشود یا اینکه برای واکنش نیاز به زمینه دارد، میتواند بهشما کمک کند پیشبینی کنید که یک وضعیت چهجهتی میگیرد. اینها همان نوع دانشی هستند که در نهایت تصمیمگیری بهتر را در لحظات تنشزا تسهیل میکند.
درس عشق شماره ۹: ارتباط برای تقویت همکاری، نه فقط تبادل اطلاعات
ارتباط دو لایه دارد: لایهٔ اطلاعاتی (آنچه گفته میشود) و لایهٔ رابطهای (نحوهٔ بیان). اکثر افراد تمام انرژی خود را بر لایهٔ اطلاعاتی متمرکز میکنند، با تمرکز بر واقعیتها، منطق و محتوا. اما در همان زمان، Importance لایهٔ رابطهای که میتواند گرما، اتحاد و نیت خوب را نشان دهد، دستکم به حساب میآید.
با تمرکز بیش از حد بر اطلاعات منتقلشده، شریکها گاهی فراموش میکنند چقدر از ارتباطشان دربارهٔ موقعیت است. حتی تغییرات کوچک — «اینجا چه میخواهم بفهمم»، «میبینم چرا این برایت آزاردهنده بود»، «ما پیشرفت کردیم در این بخش» — کمک میکند جوی ایجاد شود که همکاری در آن ممکن میشود. این نشانهها به شریکها کمک میکند از انحراف به تفکر صفر-جمعپذیری که یک سود برای یک نفر به معنای ضرر برای دیگری است، جلوگیری کنند.
آیا عشق در رابطهتان بر پایهٔ کنترل یا همکاری است؟ برای شناخت، از مقیاس کنترل رابطهاستفاده کنید.